Spezielle
Imperativformen (= Aufforderungsformen) sind im Persischen nur in der 2.Person
Singular vorhanden. Für die übrigen Personen werden im Präsens Konjunktivformen
als Aufforderungsformen verwendet.
Imperativ wird
durch das Anhängen des Präfixes be- an
den Präsensstamm des Verbs gebildet.
In der Negativform
wird be-/bi-
durch na- ersetzt.
Wenn der
Präsensstamm des Verbs mit einem Vokal beginnt, ist das Präfix
bi-. (das be-
Präfix wird in der Umgangssprache oft bo
ausgesprochen, wenn es ein o im
Verbstamm gibt.
Be-gir! بگیر!
(nimm!)
(gereftan,gir)
Bi-ā! !بیا
(komm) (āmadan, ā)
Bestimmte
Verbstämme werden etwas verändert: Imperativ
Bo-ro!
(<be-rav)
برو!
(geh!) (raftan,rav)
Bo-do! (<be-dav)
بدو! (lauf/renn!) (davidan,dav)
na-kon
!نکن
(tu
nicht!) (=lass sein)
(kardan,kon)
naro! (<narav)
نرو!
(geh nicht!)
naxar!
نخر! (kauf nicht)(xaridan,xar)
Zusammengesetzte
Verben verlieren oft ihr be- in der
bejahten Form, aber nie na- in der
verneinten Form.
bar dar
بردار!
(nimm auf) (bardāštan, dār)
farār kon
فرار
کن!
(flieh) (farār kardam,kon)
men
bar na-dār
برندار!
(nimm nicht
auf)
farār na-kon
فرار
نکن!
(flieh nicht)
Das Verb budan hat
die Imperativform na- (sei) (sein)
z.B. rāĥat bāš
راحت
باش!
(sei bequem) (= entspann dich)
Das Verb dāštan
(haben) hat die Imperativform ”hab”
dāšte bāš
داشته
باش! (hab) "hab"
in pul-rā dāšte bāš
این
پول را داشته باش!
”hab
das Geld (dabei)”
Khodahafez!